گاهی تصور میکنیم اگر دانشی را ثبت کردهایم، تجربهای را مستند ساختهایم یا گزارشی را در سیستم مدیریت دانش سازمان قرار دادهایم، کار به پایان رسیده است. اما واقعیت این است که ثبت دانش تنها آغاز راه است؛ دانشی که خوانده نشود، به اشتراک گذاشته نشود و در فعالیتها و تصمیمهای سازمانی به کار نیاید، نمیتواند ارزش واقعی ایجاد کند. انباشت مستندات و تجربههای ثبتشده، بدون استفاده عملی از آنها، حتی نمیتواند مانع تکرار خطاها و مسائل گذشته شود.ارزش واقعی دانش زمانی آشکار میشود که به بهبود عملکرد، اصلاح فرایندها، کاهش خطاها و ارتقای کیفیت تصمیمگیری منجر شود. تجربهای که به حل بهتر یک مسئله کمک میکند یا درسی که سازمان را از تکرار یک اشتباه بازمیدارد، زمانی به دارایی ارزشمند تبدیل میشود که در عمل مورد استفاده قرار گیرد.
بنابراین، سنجش اثربخشی مدیریت دانش نباید تنها به تعداد مستندات و تجربیات ثبتشده محدود شود، بلکه میزان استفاده و تأثیر آنها نیز باید مورد توجه قرار گیرد.برای تحقق این هدف، لازم است میان تولید و ثبت دانش و استفاده از آن در فعالیتهای روزمره سازمان پیوندی مؤثر برقرار شود. دانش باید در زمان مناسب در اختیار افراد قرار گیرد، در تعاملات و گفتوگوهای تخصصی به اشتراک گذاشته شود و در فرایندها و پروژههای سازمانی به کار گرفته شود. در این مسیر، مدیران نیز با حمایت از همکاریهای بینواحدی و ایجاد فرصت برای یادگیری و بازنگری در روشهای انجام کار، نقش مهمی در جاریسازی دانش ایفا میکنند.
پرسش اساسی این است که از دانشی که تاکنون در سازمان گردآوری و مستند کردهایم، چه میزان را در عمل به کار گرفتهایم؟ مدیریت دانش زمانی اثربخش خواهد بود که از مرحله ثبت و نگهداری فراتر برود و به بخشی از جریان واقعی کار و تصمیمگیری سازمان تبدیل شود. شاید اکنون زمان آن رسیده باشد که بهجای افزودن بر قفسههای گورستان دانش، به فکر زندهکردن و جاریساختن آن در سازمانها باشیم.
لینک دانلود: